Claudia Leenders

Na drie weken hard trainen in Zuid-Afrika ben ik nu weer thuis in het koude kikkerlandje. Dinsdag, net na de hevige winter, zijn we thuisgekomen. Mijn boot ligt weer op zijn vertrouwde plek, de wasmachine zit weer vol en school kan me ook weer verwachten. Deze week is vooral een rustweek om bij de familie te zijn en natuurlijk carnaval te vieren. 

Afgelopen dinsdag na onze thuiskomst mochten we ook al meteen door naar veldhoven voor de Olympische sportmedische keuring. Ik werd helemaal gecheckt, en tot nu toe ben ik nog goedgekeurd. Nu nog even wachten op de uitslag en ik mag starten in het volgende seizoen! En het volgende trainingskamp komt ook al in zicht. Komende donderdag gaan we weer met de selectie naar Augsburg toe voor twee weken. Het zal wennen zijn aan die kou, maar daar moet het in mei gedaan worden dus dat wordt weer hard trainen! Verder ben ik nu aan het wachten op mijn nieuwe boot, een Kapsl 2 M. Nog twee maanden en dan begint het seizoen eindelijk!

Foto’s en een video van Zuid-Afrika zijn nu ook op de site gepost.

Op vrijdag middag mocht ik de kwalificatieruns varen voor het Afrikaans kampioenschap. Het was allemaal best professioneel opgezet. Er waren scheidsrechters, een goed timingsysteem en een openingsceremonie. Ook het parcours zag er goed uit, niet heel ingewikkeld maar daardoor kon je wel gas geven!

Mijn kwalificatieruns gingen wel goed. Het voelt toch zwaar omdat het de eerste wedstrijd van het jaar was maar over het algemeen was ik tevreden. Ik eindigde 2^e achter een fransoos. Achter mij stond een Zwitser, een Marokkaan en een vrouw uit Uganda. En mijn plan was natuurlijk om van de 2^e naar de 1^e plek te gaan.

Gister was de halve finale en de finale run. Het parcours was niet veel veranderd maar de waterstand was wel gezakt. Mijn halve finale ging heel goed. Ik kon een goed ritme aanhouden en had heel weinig fouten. Maar nog steeds bleef ik op de 2^e plek. Dus het moest in de finale gebeuren. Die run ging helaas een stuk minder. Ik maakte grote fout met veel tijdverlies. Maar de Franse had ook een grote fout gemaakt dus ik zou op de 1^e plek zijn geëindigd. Helaas werden we geteld als voorvaarders dus was onze wedstrijd niet officieel.

Toch ben ik heel tevreden over mijn race, ik voelde me goed en het resultaat was ook positief. Vandaag hebben we een rustdagje gehad en morgen begint het harde trainen weer. We starten de dag met een krachttraining, gevolgd door een duurtraining en in de middag nog een techniektraining. Dat wordt weer zwoegen!

Nog één dag en dan is het zo ver, de African Open komt eraan. Vannochtend hebben we de laatste training gehad en nu is het rusten en voorbereiden voor de race. Vanmiddag zijn de demoruns en de openingsceremonie. En morgen om 13:45 u en 15:15 u moet ik varen. Ik heb 9 tegenstanders waarvan er 2 waarschijnlijk niet komen om ze nog met het vliegtuig moeten vertrekken. Maar 7 is nog redelijk veel vergeleken met een Nederlandse wedstrijd. Behalve als je je bedenkt dat dit alle deelnemers van een heel continent zijn.

Afgelopen dagen hebben we nog goed doorgetraind. De krachttraining hier gaat ook wel goed. Drie keer per week gaan we naar Bethlehem waar we onze work-outs doen. Twee maal in de week maximaal-kracht en één maail in de week duur-kracht. Dat houdt in dat we drie keer 1 minuut banktrekken en tussendoor romp-/stabiliteitsoefeningen doen. Naast de krachttraining doen we techniektraining op de baan en duurtraining op het vlakke. Best intensief dus, maar we houden het nog vol!

Morgen zal ik, via het thuisfront, mijn uitslagen op internet zetten zodat jullie me direct kunnen feliciteren of uitlachen, maar ik zal mijn best doen!

Toen we vanochtend bij de baan aankwamen kon ik maar niet geloven wat ik zag. Ik had het gevoel alsof ik dit eerder mee had gemaakt. Het zag er zo bekend uit, en helaas, ik had het al meegemaakt. Afgelopen jaar tijdens de laatste week in Afrika was het water zo veel gedaald dat de baan onbevaarbaar was. En laat ons nu net het geluk hebben dat dat vandaag weer zo was. Zeker anderhalve meter lager stond het water. Afgelopen jaar hadden we de laatste week op een meer moeten trainen, wat flink wat frustratie had opgewekt. Dus als dat het vooruitzicht voor ons is, de komende 2 weken op vlakwater varen, dan zal het weer gezellig worden.
Maar gelukkig hebben we ook goed nieuws gehoord. Schijnbaar staat het water in het weekend altijd lager dus hopelijk is de baan vanaf morgen weer bevaarbaar. Maar de wedstrijd is komend weekend dus als er dan weer geen water is, is het ook niet goed. Dus laten we er maar voor duimen dat alles goed komt!
Naast het varen hebben we gister nog een flinke work-out gehad. We waren op het idee gekomen om een berg te beklimmen waren geen wandelpad was. Heel optimistisch begonnen we, maar na 20 100 meter was ik al uitgeput. Of het kwam door de astma, of het kwam doordat we stijl omhoog een berg opliepen midden in de zon zonder te weten of er slangen of andere beesten tussen het hoge gras verstopt zaten. Maar leuk was het niet bepaald. We liepen steeds verder rechtuit en de berg werd steeds stijler en daarmee ook gevaarlijker. (Als mama en papa dit hadden geweten had het waarschijnlijk niet gemogen  Dus alvast sorry, ik had geprobeerd te stoppen maar ik werd ertoe gedwongen door Maarten!) Na een flink stuk te zijn gestegen kwamen we eindelijk bij de top, tenminste als we nog verder gingen was het levensgevaarlijk geworden. Maar het uitzicht was ontzettend mooi. Het was dus de moeite waard geweest. E n naar beneden was ook zeker niet makkelijk, maar na anderhalf uur klimmen zijn we op en neer de berg op geweest. De foto’s zullen nog online komen, dan is goed te zien wat voor belachelijk idee het eigenlijk was!
Maar goed, we hebben het dus overleefd en vandaag hebben we een rust dag. Vanmorgen hebben we nog een stuk rechtuit gevaren en de rest van de dag is zelf in te vullen. Dat kan winkelen zijn, wandelen, tv kijken of voor school werken. En helaas wordt het waarschijnlijk dat laatste. Maarja, wie goed wil zijn in kanoën moet ook goed aan school werken, helaas.

Sinds vijf dagen zit ik nu in het zonnige Zuid-Afrika. Het weer is goed, het varen is leuk en mijn nieuwe site is in de lucht! Het kan dus niet ber hier.

Het is nu mijn 3e jaar dat ik op warmtestage ga. Dit jaar zijn we met drie sporters en één coach. De vlucht was goed, al heb ik altijd een beetje kriebels als we de lucht in gaan. En dinsdagmiddag zijn we aangekomen in ons huisje. Afgelopen jaren zaten we in een bed&breakfast, maar dit jaar hebben we gekozen voor een huis. We kunnen hier zelf koken, wassen en schoonmaken. Het is daardoor allemaal een stuk makkelijker en het bevalt me goed.

De baan ligt er nog hetzzelfde bij als vorig jaar. Vanaf de ‘snelweg’ een kilometer rijden over een zandweg richting de afgelegen natuurlijke baan. Het is een stuk drukker met andere kanoers. Dit omdat er volgend weekend een internationale wedstrijd is, de African Open. Maar het is te vergelijken met het NK, rond de 30 deelnemers waarvan ongeveer 3 dames. Maar het trainen gaat natuurlijk niet daarom, maar vooral om komend seizoen waarin alles eigenlijk moet gebeuren. Olympische kwalificatie, medaille bij het EK Junioren en natuurlijk goed presteren op de andere internationale wedstrijden.

De komende 2,5 weken zit ik nog in Clarens en zal ik mijn ervaringen hier met jullie delen. En dan komen de kwalificatiewedstrijden ook al snel dichterbij dus volgen me hier om up-to-date te blijven!