Claudia Leenders

Bijnaam: Kludi
Geboortedatum: 18-11-1994
Geboorteplaats: Geldrop
Woonplaats: Helmond
Opleiding: 5VWO

e-mail: claudia@claudialeenders.nl

 Boot: Vajda Kapsl 350 M
Peddel: G-Power Twister 198 cm
Zwemvest: Duem
Helm: Wildwater
Kleding: Frog, Duem, Sandiline 

Favoriete baan: Tacen en Praag
Favoriete stad: Praag
Hobby’s: Bioscoopje pakken, bakken en koken, lezen
Huisdieren: Skip, mijn hangoor leeuwenkop dwergkonijntje

 Resultaten:
9e plek EK Junioren 2011
25 plek WorldCup 2011
18e plek WK Junioren 2010
7 maal 1e plek Nederlands Kampioenschap
Huidige wereldranglijst positie: 90

 Mijn weg naar succes
Voor ik in aanraking kwam met de kanosport heb ik geturnd en gedanst. Toen ik uiteindelijk met beide gestopt was omdat het me niet meer beviel moest ik van mijn ouders een andere sport gaan doen. Ik was toen acht jaar, en omdat mijn oudere broer Stijn en mijn vader al actief waren in de kanosport moest ik het ook eens proberen. En eerlijk gezegd, was ik het daar toen niet mee eens. Toch heb ik een introductiecursus gevolgd van zes lessen. Tijdens deze cursus kwam ik erachter dat ik het wel heel leuk vond, en dat ik er beter in wilde worden. Daarom ben ik lid geworden van HWC de Helmvaarders, de kanoclub in Helmond, mijn huidige woonplaats. Ik ben hier begonnen met basiscursussen en later overgestapt op kanoslalom. Dit was voor mij een logische keuze omdat mijn broer dit ook al deed.
Toen ik elf jaar was had ik al veel kleine wedstrijden gevaren. Vooral in Noord-Brabant, Nord Rhein Westfalen (Duitsland) en België. In Nederland was de concurrentie niet zo hoog, maximaal vier meiden. Maar in het buitenland was het een stuk lastiger om de 1e prijs binnen te halen. En dat was juist het leuke aan de buitenlandse wedstrijden, want dan wist je van te voren niet, in tegenstelling tot Nederlandse wedstrijden, of je op het trapje zou komen!
In Duitsland was er dat jaar een scoutdag voor Nederlandse jonge slalomtalentjes. Ik en mijn broer gingen daar natuurlijk naar toe en we werden geselecteerd in het Team Talent Ontwikkeling, de nationale jeugdselectie. Ik was toen 10 of 11 jaar dus duurde het nog drie jaar voor ik aan de internationale juniorenwedstrijden mee mocht doen.
In de jaren erna hebben we veel weekenden in Duitsland getraind en zijn we een keer op trainingskamp in Frankrijk geweest. Het was altijd heel leuk, maar ook vaak heel eng. Ik werd namelijk aan steeds wilder water blootgesteld en vaak lag ik tegen de kant aan, kijkend naar de grote golven. Er werd op me ingepraat maar ik deed het echt niet. En als er dan iemand omviel voor mijn neus had ik nog meer angst. Gelukkig is dat met de jaren verdwenen en is het nu omgezet in gezonde spanning en zie ik het meer als een uitdaging.

Omdat Stijn al wel Junior was deed hij mee aan internationale wedstrijden, en ik ging natuurlijk altijd met mijn ouders samen aanmoedigen. Ik vond dat zo gaaf om te zien, maar ik was toen helaas nog geen Junior. Op 1 januari 2009 00:00uur was het dan eindelijk zover en dacht ik; ‘Nu ben ik eindelijk Junior’. Dat jaar kwalificeerde ik me ook direct voor het junioren EK en junioren pre-WK. In mijn tweede juniorenjaar, 2010, mocht ik ook deelnemen aan het senioren EK, WK en één WorldCup. Dit was natuurlijk fantastisch. Niet omdat ik daar echt kans maakte, ik eindigde bij de laatste tien, maar de ervaring was zo gaaf en tijdens die weken leerde ik ook veel nieuwe dingen.

Hierna ben ik opgenomen in de nationale seniorenselectie en heb ik veel met hen getraind. Dit was een mooie kans en ik heb hem met beide handen gegrepen. Ik mocht mee naar trainingsstages in Zuid-Afrika, weekenden weg voor het trainen, en we kregen een goed begeleide krachttraining. Het werd allemaal steeds drukker voor me maar ook steeds leuker. Ik ging met sprongen vooruit, en dit was te merken tijdens het junioren EK in 2011. Daar maakte ik mijn eerste echte succesmoment mee. Tijdens de junioren EK’s in de twee voorgaande jaren had ik de halve finale niet eens bereikt. Maar in 2011, tijdens het junioren EK in Banja Luka (Bosnië) ging ik als 5e de finale in. Ik was toen zo blij met deze hoge klassering, dat ik het in de finale verprutste en uiteindelijk 9e werd. Maar toen zag ik in dat ik wel degelijk kans had. Dit moment is dan ook heel belangrijk geweest voor mijn verdere motivatie. Tijdens het trainen is het namelijk niet altijd leuk. In de winter is het koud en je hebt een stuk minder vrije tijd doordat je een à twee keer per dag traint. Maar als je weet waar je het voor doet, en je vooruitgang ziet wordt het allemaal veel leuker.

Dat moment houd ik dan ook altijd in gedachte, op weg naar mijn volgende succesmoment. Misschien in 2016 (OS Rio de Janeiro), misschien eerder. En tot die tijd ga ik lekker door met trainen en genieten van de mooie ervaringen die ik tijdens mijn carrière mee mag maken.